بمباران مدرسه، تنها کشتن انسانها نیست؛ بلکه حمله به تنها فضای امنی است که یک دختر در جوامع بحرانزده میتواند در اختیار داشته باشد. مدرسه برای دختران، جایی است که حق دختربودن را بیدردسر تجربه میکنند. بمباران مدرسه، معادل قتل رؤیاهای جمعی است و بستن این پنجره با بمب، یعنی نابودی امید به زیستن.
پیامدهای روحی و اجتماعی بمباران
گزارشهای خبری معمولاً بر تعداد کشتهها و میزان تخریب تمرکز میکنند، اما جزئیات تروماتیک و عمیقتر نادیده گرفته میشود. پس از بمباران، رسانهها بیشتر بر روی پدرانی تمرکز میکنند که با نعشها روبهرو میشوند و مادران قربانیان به مرگ تدریجی دچار میشوند. آنها هر روز صبح برای دخترشان صبحانه درست میکردند و حالا باید با انبوهی از دفترهای مشق ناتمام و عروسکهای رهاشده زندگی کنند.
بیشتر بخوانید: پرسش از آسمان رشت؛ ضرورت مدیریت شهری در توسعه بلندمرتبهسازی
این زندگی با مرگ تا سالها ادامه دارد. جامعه از مادر میخواهد قوی باشد و صبر پیشه کند؛ اما غم از دست دادن دختر را با هیچ غم دیگری نمیتوان مقایسه کرد. مادران شهدای دختر، اغلب به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مبتلا میشوند که در قالب سکوت، بیاشتهایی یا گریههای ناگهانی خود را نشان میدهد.
تأثیرات نسلی و اجتماعی
صدای بمب فقط در لحظهٔ انفجار شنیده نمیشود. برای دخترانی که زنده میمانند، هر صدای بلندی تبدیل به بمب میشود. این دختران مجبور میشوند زودتر از موعد بزرگ شوند و نمیتوانند از رنگ صورتی، موسیقی یا رؤیای آینده لذت ببرند. جنگ، بیرحمانه کودکی را از آنها میگیرد و برچسب بدشگون بر آنها میزند.
یکی از عمیقترین پیامدهای نادیدهگرفتهشده، تأثیر این فاجعه بر مادران آینده است. این دختران اگر زنده بمانند و بعدها مادر شوند، اضطراب و ترس خود را ناخواسته به دخترانشان منتقل میکنند. آنها هر روز صبح با ترس فرزندشان را به مدرسه میفرستند که مبادا امروز روز بمباران باشد. این یعنی یک ترومای نسلی که تا نسلها در خانوادهها باقی میماند.
در برخی جوامع، رسم است دختر مجرد را با موهای بافته شده دفن کنند، اما در بمباران، آنها را با موهای پریشان و خاکآلوده دفن میکنند. در فاجعههای جمعی، کسی دلش را دارد که برای هر دختر جداگانه نوحه بخواند؟ پدرها در خلوت شب، پیراهن دخترشان را بو میکنند و بیصدا اشک میریزند؛ این تصویر هیچوقت در هیچ رسانهای نمایش داده نمیشود.
بمباران مدرسه تنها یک جنایت جنگی نیست؛ بلکه مصادرهٔ دختربودن در گستردهترین مقیاس است. بمب، فقط آجر و سنگ را ویران نمیکند، آرزوی مادرشدن را ویران میکند، دفتر نقاشی نیمهکاره را ویران میکند و رازها و رؤیاهای دخترانه را با خود به گور میبرد. مدرسه شجره طیبه، تنها یک مدرسه نبود، بلکه مهد رؤیاهای دخترانه بود و ما تا سالها صدای گریهٔ مادرانی را میشنویم که هنوز برای دخترشان صبحانه روی میز میگذارند.
بیشتر بخوانید: مردم گنبدکاووس در شب ۲۰۸ پای آرمانهای انقلاب ایستادند · اسماعیل رمضانی: باید موضوع حجاب را در میانه جنگ جدی گرفت
