خودکشی، یکی از معضلات اجتماعی است که با وجود افزایش آمار آن، همچنان در سایه سکوت و انگ قرار دارد. عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران بر این باور است که این پدیده کاملاً قابل پیشگیری است و برای رسیدن به این هدف، نیازمند تغییر روایتهای رایج در جامعه هستیم.
شکستن دیوار سکوت و انگ
تحقق پیشگیری از خودکشی در جامعه مستلزم شکستن دیوار سکوت و انگهای اجتماعی است. بسیاری از افراد به دلیل قضاوتهای نادرست و عدم درک صحیح از این موضوع، از بیان مشکلات خود و جستوجوی کمک خودداری میکنند. این سکوت میتواند بهعنوان یک عامل خطر، خطر خودکشی را افزایش دهد. بنابراین، باید به جای قضاوت، گفتوگوهای همدلانه و مسئولانه را ترویج کنیم.
این عضو هیات علمی تاکید کرد که هر فرد در جامعه میتواند بهعنوان یک پیونددهنده عمل کند و فرد آسیبدیده را به خدمات تخصصی مرتبط هدایت کند. در واقع، این یک مسئولیت اجتماعی است که بر عهده تکتک ماست. افراد باید آگاه شوند که گفتوگو درباره مشکلات روحی و روانی نه تنها عیب نیست، بلکه یک قدم مثبت به جلو است.
تغییر نگرش، تغییر سرنوشت
تغییر نگرش نسبت به خودکشی و مسائلی که به آن مرتبط است، میتواند به نجات جان انسانها منجر شود. با ایجاد فضایی از همدلی و درک، افراد میتوانند بهراحتی مشکلات خود را بیان کنند و از سایرین کمک بگیرند. این نگرش جدید باید در مدارس، خانوادهها و رسانهها ترویج شود تا به یک فرهنگ عمومی تبدیل گردد.
در نهایت، این مسئله نشان میدهد که خودکشی فقط یک مشکل فردی نیست، بلکه یک چالش اجتماعی است که نیاز به توجه و اقدام جمعی دارد. با تغییر روایتها و ایجاد فضایی از گفتوگو، میتوانیم به پیشگیری از این پدیده کمک کنیم و جانهای بیشتری را نجات دهیم.
