در پی جلسه روز دوشنبه میان ایران و عمان، زیدآبادی، فعال اصلاحطلب، به تداوم بسته ماندن تنگه هرمز واکنش نشان داد و سوالی جنجالی را مطرح کرد: "اگر قرار باشد تنگه هرمز همچنان بسته بماند، توافق موقت برای تعیین مسیر کشتیرانی چه معنایی دارد؟" این اظهارات به خوبی نشاندهندهٔ نگرانیهای فزاینده در میان فعالان سیاسی و اقتصادی است که نگران تبعات بسته شدن این تنگه مهم هستند.
چالشهای کشتیرانی در خلیج فارس
تنگه هرمز به عنوان یکی از مهمترین نقاط کشتیرانی جهان، روزانه شاهد عبور و مرور میلیونها تن نفت و کالا است. بسته ماندن این تنگه میتواند نه تنها بر اقتصاد ایران، بلکه بر اقتصاد جهانی نیز تأثیرات منفی بگذارد. زیدآبادی با اشاره به این موضوع گفت که در شرایط کنونی، ضرورت دارد که تصمیمسازان به جای توافقهای موقت، به دنبال راهکارهای بلندمدت و پایدار باشند.
او همچنین خاطرنشان کرد که تداوم تنشها و عدم ثبات در منطقه میتواند باعث بیاعتمادی بیشتر بین کشورهای منطقه و کاهش همکاریهای اقتصادی شود. به گفتهٔ زیدآبادی، اگر شرایط به این شکل ادامه پیدا کند، نهتنها کشتیرانی در خلیج فارس با چالشهای جدی مواجه خواهد شد، بلکه امنیت انرژی جهانی نیز در خطر خواهد بود.
ضرورت تغییر رویکرد
زیدآبادی به صراحت اعلام کرد که سیاستهای کنونی نیاز به بازنگری دارند. او بر این باور است که تنها با ایجاد شرایط امن و پایدار در منطقه، میتوان به توافقهای مؤثر دست یافت. بهعلاوه، او به دولت پیشنهاد داد که با تقویت دیپلماسی و همکاریهای بینالمللی، به دنبال حل مشکلات اساسی و ریشهای باشد.
این اظهارات زیدآبادی، نه تنها تذکری به مسئولان مربوطه است، بلکه نشاندهندهٔ نگرانیهای جدی در بین فعالان سیاسی و اقتصادی کشور است. پرسش این است که آیا تصمیمسازان به این هشدارها توجه خواهند کرد یا همچنان در پی توافقهای موقت خواهند بود؟
