لاله مرزبان، بازیگر برجسته ایرانی، در جشنواره ونیز با دریافت جایزه بهترین بازیگر زن بخش «افقها» برای فیلم «مراقب»، لحظاتی را به یاد زنانی اختصاص داد که برای «کوچکترین میزان آزادی، سنگینترین هزینهها» را پرداختهاند. این سخنان او نه تنها نشاندهندهٔ تعهدش به مسائل اجتماعی، بلکه بازتابی از واقعیت تلخ زندگی بسیاری از زنان ایرانی است که در جستجوی حقوق خود با چالشهای فراوانی روبرو هستند.
هزینههای سنگین آزادی
بی شک، مرزبان با این اشاره، به مبارزات بیپایان زنان ایرانی در برابر نظامهای سرکوبگر اشاره دارد. سوالی که در اینجا مطرح میشود این است که آیا این هزینهها روزی به ثمر خواهد نشست؟ آیا صدای این زنان در جامعهای که گاهی اوقات به سادگی از کنار حقوق آنها میگذرد، شنیده خواهد شد؟
در روزهایی که اخبار مربوط به حقوق بشر و سرکوب آزادیها در ایران به سوژههای داغ رسانهها تبدیل شده، مرزبان با هدیه دادن جایزهاش به این زنان، بار دیگر این موضوع را به مرکز توجه آورد. او با گفتن این جمله که «ما هر روز هزینههای بیشتری را برای کوچکترین دستاوردها میپردازیم»، تصریح کرد که این مبارزات هیچگاه آسان نبوده و نخواهد بود.
سکوتی که باید شکست
سوالات بیپاسخی که در پی این اظهارات مطرح میشود، این است که آیا جامعهٔ جهانی هیچگاه به این صداها گوش خواهد داد؟ آیا تنها با اعطای جوایز و تقدیرها، میتوان به واقعیتهای تلخ زندگی زنان در ایران پرداخته و کمکی به آنها کرد؟
لاله مرزبان نه تنها یک هنرمند، بلکه صدای زنان بیصدا شده است. او با اقدام خود نشان داد که هنرمندان میتوانند نقش موثری در آگاهیبخشی و ایجاد تغییر ایفا کنند. حال باید دید که آیا این صدای رساتر از همیشه، میتواند به جایی برسد که در نهایت منجر به تغییرات واقعی در جامعه شود؟
