نیکول پاشینیان، رئیس‌جمهور ارمنستان، در اظهارات اخیر خود بر اهمیت واقع‌نگری در سیاست‌های ارمنستان تأکید کرد و اعلام نمود که ملت ارمنستان باید به واقعیت‌های تاریخی و بین‌المللی درباره آرارات و قره‌باغ توجه کنند.
آرارات، نماد هویت ملی ارمنستان
زمستان ایروان، سرد و سخت است. اما در ایروان، پایتخت ارمنستان، وقتی هوا صاف باشد به‌راحتی می‌توان آرارات سفید باشکوه را دید. برای ارمنی‌ها، آرارات فقط یک کوه نیست؛ ترکیبی است از هویت ملی، تاریخ، مذهب و بار سنگین احساسات تاریخی. آرارات در نمادهای رسمی و مردمی ارمنستان همه‌جا حضور دارد و مهم‌ترین نماد ملت ارمنی به شمار می‌رود. با این حال، نکته عجیب اینجاست که آرارات در خاک ارمنستان قرار ندارد. مردم ایروان هر صبح که از خواب برمی‌خیزند، به کوهی نگاه می‌کنند که مهم‌ترین نماد ملی‌شان است، اما در خاک ترکیه امروز واقع شده.
بیشتر بخوانید: ترامپ: نمی‌دانم با چه کسی در ایران طرف هستم
واقعیت‌های تلخ و دردناک
جمعیت کنونی ارمنستان حدود سه میلیون نفر است، اما برآورد می‌شود نزدیک به هفت میلیون ارمنی در سراسر جهان، خارج از مرزهای این کشور زندگی می‌کنند و خود را متعلق به ملت ارمنی می‌دانند. ارمنستان در دهه‌های اخیر با بحران‌ها و جنگ‌های متعددی روبرو بوده است. دو دور جنگ با آذربایجان بر سر قره‌باغ، در کنار روابط دشوار با دو همسایه دیگرش، ترکیه و آذربایجان، ارمنستان را در موقعیتی بسیار شکننده قرار داده است.
دیاسپورای ارمنی در حال حاضر حق رأی در انتخابات ارمنستان را ندارد، و این منطقی است، چراکه نمی‌توان انتظار داشت هفت میلیون نفر که خود در کشور زندگی نمی‌کنند، برای سرنوشت سه میلیون نفری که در آن ساکن‌اند تصمیم بگیرند. اما سال‌ها پیش قانون تغییر کرد و به‌صورت مشروط، اجازه نامزدی در انتخابات به اعضای دیاسپورا داده شد. این تغییر موجب نامزدی رابرت کوچاریان و ریاست‌جمهوری او شد. کوچاریان نماینده نسلی ملی‌گرا و روسیه‌گرا در سیاست ارمنستان بود.
روند سیاسی و اقتصادی ارمنستان تحت تأثیر سیاست‌های قبلی قرار گرفت و در نتیجه به شکل‌گیری الیگارشی اقتصادی و تنش با آذربایجان منجر شد. در این میان، نیکول پاشینیان به‌عنوان یک منتقد وضع موجود، بر این باور است که آرزوها و جاه‌طلبی‌های دیاسپورا نمی‌تواند مبنای اداره یک کشور باشد. او خواستار حکومتی قانونی و شفاف، عاری از فساد، برقراری صلح و حل مسالمت‌آمیز اختلافات با همسایگان است.
پاشینیان همچنین در میانه جنگ ایران و آمریکا در اسفند ۱۴۰۴، تصویری از خود در حال خوردن سوجوق ارمنی (چورچخلا) در یک اتوبوس منتشر کرد که آرامش او در آن تصویر، نمادی از انتخاب‌های درست در بزنگاه‌های تاریخی بود. او بر این باور است که ملت ارمنستان باید واقعیت تعلق آرارات به خاک کشوری دیگر را بپذیرند و همچنین باید بدانند که قره‌باغ از نظر بین‌المللی متعلق به آذربایجان است.
در نهایت، نیکول پاشینیان معتقد است که کشور سه‌میلیونی ارمنستان، برای توسعه و رفاه خود نیازمند ارتباط بهتر با غرب و همسایگان است و این توسعه تنها از مسیر پذیرش واقعیت‌ها ممکن می‌شود. دیاسپورای ایرانی، هرچند از نظر شمار و تأثیرگذاری قابل‌قیاس با دیاسپورای ارمنی نیست، اما وضعیت مشابهی ممکن است در آن نیز شکل گرفته باشد. بنابراین، پذیرش واقعیت‌ها نیازمند شجاعت و درایتی است که ملت ارمنستان و رئیس‌جمهور آن در خود نشان داده‌اند.
بیشتر بخوانید: آزادی زندانیان ایرانی از زندان‌های امارات · توافقات گمرکی ایران و ارمنستان: صف‌های نوردوز به زودی شکسته می‌شود
