پژوهشگران در یک مقاله مروری-تحلیلی، چشم‌انداز تازه‌ای برای هیدروژل‌های DNA–پروتئین ترسیم کرده‌اند؛ موادی نرم و پویا که می‌توانند قابلیت برنامه‌پذیری DNA را از مقیاس نانومتری به شبکه‌های گسترده و سازگارشونده منتقل کنند.
خصوصیات هیدروژل‌های DNA–پروتئین
هیدروژل‌های DNA–پروتئین با ترکیب برهم‌کنش‌های قابل‌برنامه‌ریزی DNA و عملکردهای زیستی پروتئین‌ها، ظرفیت‌هایی مثل شناسایی مولکولی، فعالیت کاتالیزی، پاسخ به محیط و تغییرپذیری مکانیکی را در یک سامانه واحد گرد هم می‌آورند. این ویژگی‌ها باعث می‌شود که این مواد در کاربردهای مختلفی از جمله پزشکی، علم مواد و بیوتکنولوژی مورد توجه قرار گیرند.
بیشتر بخوانید: آتش‌سوزی بزرگ در کارخانه پلاستیک میشیگان و قطعی برق
انتقال از مقیاس نانو به شبکه‌های هوشمند
در حالی که هیدروژل‌های معمولی معمولاً به صورت ساختارهای سه‌بعدی در مقیاس میکرو یا نانو تولید می‌شوند، این پژوهشگران نشان داده‌اند که چگونه می‌توان با استفاده از DNA و پروتئین‌ها، شبکه‌های هوشمند و قابل برنامه‌ریزی ایجاد کرد. این رویکرد جدید می‌تواند به توسعه مواد پیشرفته‌ای منجر شود که در آن‌ها قابلیت‌های مختلف به طور همزمان و به صورت قابل کنترل وجود داشته باشد.
به عنوان نمونه، این هیدروژل‌ها می‌توانند در محیط‌های مختلف مانند بدن انسان واکنش‌های خاصی را نشان دهند و به عنوان حسگرهای زیستی عمل کنند. این مواد می‌توانند به صورت خودکار به تغییرات محیط واکنش نشان دهند و عملکردهایی نظیر شناسایی و درمان بیماری‌ها را بهبود بخشند.
شناسایی و کاتالیز واکنش‌ها در این سیستم‌ها به دلیل ترکیب DNA و پروتئین‌ها به شدت افزایش یافته و می‌تواند به طراحی داروهای هوشمند و سیستم‌های کنترل درمانی منجر شود. این هیدروژل‌ها نشان‌دهنده یک پیشرفت قابل توجه در علم مواد و بیوتکنولوژی هستند که می‌تواند به ایجاد نسل جدیدی از محصولات پزشکی و صنعتی کمک کند.
بیشتر بخوانید: پژوهشگران دانشگاه صنعتی امیرکبیر، هوش مصنوعی را در ارزیابی ادعاهای پیمانکاران به کار گرفتند · سامانه هوشمند پایش خوابگاه‌های دانشجویی دانشگاه کردستان راه‌اندازی شد
