کتاب جدید جودی ویرینگ، یست‌شناس تکاملی، به بررسی دلایل باقی ماندن مو در بخش‌های خاص بدن انسان پرداخته است. این کتاب به نام «مضطرب و پُرمو» منتشر شده و تاریخ تکاملی و فرهنگی موی انسان را در حدود ۳۰۰ صفحه بررسی می‌کند.
تکامل مو و نقش آن در زندگی انسان
مو یکی از ویژگی‌های معمولی بدن انسان است، اما در واقع، سوالات زیادی درباره آن مطرح است. چرا بیشتر بدن انسان تقریباً بی‌مو به نظر می‌رسد در حالی که موهای سر، صورت و نواحی تناسلی هنوز وجود دارند؟ ویرینگ در این کتاب به بررسی این پرسش‌ها پرداخته و تأکید می‌کند که برخی از ساختارهای مرتبط با فولیکول مو در مراحل مختلف تکامل به شکل‌های متفاوتی تغییر یافته‌اند.
بیشتر بخوانید: شکوه آسمان شب در صومعه سنت تادئوس
قدیمی‌ترین شواهد فسیلی از مو به حدود ۲۴۵ میلیون سال پیش بازمی‌گردد. این شواهد مربوط به ساینودونت‌ها، جانورانی خزنده‌مانند هستند. در طول تکامل، انسان خردمند بخش زیادی از پوشش مویی خود را از دست داده است، اما تعداد فولیکول‌های موی انسان به نسبت دیگر نخستی‌ها همچنان قابل توجه است. به‌جز کف دست‌ها و پاها، تقریباً تمام بدن انسان فولیکول مو دارد که بیشتر آن‌ها موهای ظریف و کرکی تولید می‌کنند.
معانی اجتماعی و فرهنگی مو
این کتاب فقط به جنبه‌های زیست‌شناسی مو نمی‌پردازد، بلکه به تاریخ و فرهنگی که انسان‌ها به مو نسبت داده‌اند، نیز می‌پردازد. مو از آغاز شکل‌گیری جوامع انسانی ابزاری برای بیان هویت، زیبایی و جایگاه اجتماعی بوده است. ویرینگ در بررسی‌های خود نشان می‌دهد که حتی در مصر باستان، مردم برای تغییر ظاهر موهای خود از روش‌های مختلف استفاده می‌کردند.
مو همچنین در تاریخ به ابزاری برای طبقه‌بندی و تبعیض تبدیل شده است. تفاوت‌های طبیعی در بافت و شکل مو که ریشه در ژنتیک دارند، بارها برای توجیه نژادپرستی و محدود کردن حقوق گروه‌های مختلف استفاده شده‌اند. اهمیت اجتماعی مو امروزه نیز ادامه دارد و می‌تواند بر سلامت روان افراد تأثیر بگذارد.
کتاب ویرینگ به عنوان یک منبع معتبر در زمینه تکامل و فرهنگ مو، توجهات زیادی را به خود جلب کرده و به بررسی پیچیدگی‌های این موضوع می‌پردازد.
بیشتر بخوانید: مراسم پاسداشت تمیم برغوثی در سوئیس و دیگر شهرهای جهانی برگزار می‌شود · هنرمندان ارکستر ملی ایران در تالار بالشوی به روی صحنه می‌روند
