در حاشیه اجلاس سران بریکس در دهلینو، سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، به همراه همتایان خود از فدراسیون روسیه، چین، مصر، اندونزی و قزاقستان، گفتوگوهایی غیررسمی و در عین حال پرمحتوا را برگزار کردند. این نشست که در راستای تقویت همکاریهای چندجانبه میان این کشورها شکل گرفت، میتواند پیامدهای عمیقی برای روابط بینالمللی به همراه داشته باشد.
چرا بریکس؟
اجلاس بریکس به عنوان یک پلتفرم مهم برای کشورهای در حال توسعه، فرصتی را فراهم میآورد تا در خصوص مسائل اقتصادی، سیاسی و اجتماعی به تبادل نظر بپردازند. در این نشست، وزرای خارجه کشورهای یادشده به بررسی چالشهای مشترک و فرصتهای همکاری در زمینههای مختلف پرداختند. از آنجا که بریکس به دنبال ایجاد یک نظم جهانی جدید و مقابله با سلطهگری قدرتهای غربی است، این گفتوگوها میتواند به تقویت نفوذ این کشورها در عرصه جهانی کمک کند.
محتوای گفتوگوها
گفتوگوهای وزرای خارجه، محورهایی از جمله امنیت منطقهای، مسائل اقتصادی و تجاری، و همکاریهای فرهنگی را شامل میشد. با توجه به تنشهای اخیر در عرصه جهانی، به ویژه در زمینه انرژی و تامین منابع، این نشست میتواند به تسهیل روابط اقتصادی و تجاری میان این کشورها کمک کند. همچنین، موضوعات مرتبط با تغییرات اقلیمی و چالشهای محیط زیستی نیز در این گفتوگوها مورد بررسی قرار گرفت.
وزرای خارجه همچنین به توافقاتی در زمینه همکاریهای فنی و علمی اشاره کردند که به ایجاد زیرساختهای مشترک و تبادل تجربیات میان کشورهای عضو خواهد انجامید. این همکاریها میتواند به تقویت اقتصادی و اجتماعی این کشورها منجر شود و به نوبه خود، بر امنیت و ثبات منطقه تاثیر بگذارد.
پیامدهای این نشست
نتایج این گفتوگوها میتواند نشاندهنده یک تغییر اساسی در نظم جهانی باشد. در حالی که قدرتهای غربی به دنبال حفظ سلطه خود هستند، کشورهای عضو بریکس در تلاش برای ایجاد یک جبهه متحد به منظور مقابله با چالشهای جهانی هستند. این امر میتواند به تضعیف قدرتهای غربی در عرصه بینالمللی و تقویت موقعیت این کشورها منجر شود.
با توجه به تحولات اخیر در خاورمیانه و سایر نقاط جهان، این نشست میتواند سرآغاز یک دوره جدید در روابط بینالملل باشد. وزرای خارجه کشورهای بریکس با به اشتراک گذاشتن تجربیات و منابع خود، میتوانند به یکدیگر کمک کنند تا به چالشهای جهانی پاسخ دهند و منافع مشترک خود را پیش ببرند.
به طور کلی، این گفتوگوها نه تنها نشاندهنده روابط نزدیکتر بین کشورهای عضو بریکس است، بلکه به نوعی یک پیام قوی به قدرتهای غربی نیز محسوب میشود که دیگر نمیتوانند بدون توجه به خواستهها و منافع کشورهای در حال توسعه، در عرصه جهانی عمل کنند.
