قاسم عسلی به بررسی تأثیر هوش مصنوعی بر نوشتار و چالشهای آن در یادداشتی پرداخت. او در این یادداشت به انتقادات نسترن فرخه در مورد مشکلات هوش مصنوعی اشاره کرده و بر این باور است که نگرانیهای مطرح شده دربارهی هوش مصنوعی، به نوع استفاده ما از این ابزار مرتبط است.
جایگاه هوش مصنوعی در نوشتار
عسلی تأکید میکند که متون تولید شده بدون دخالت نویسنده از هوش مصنوعی، غالباً فاقد تجربه و زاویه دید شخصی نویسنده هستند. از نظر او، این یکدستی در لحن و سبک، میتواند اصالت نوشته را زیر سؤال ببرد. او همچنین بر این نکته تأکید میکند که نبود بازبینی دقیق، پیامدهای جدی را به همراه دارد.
بیشتر بخوانید: چرا تانکهای گرانقیمت به شکارچیان پهپاد تبدیل شدهاند؟
مسئولیت نویسنده در استفاده از هوش مصنوعی
قاسم عسلی معتقد است که انتقادات فرخه نباید به هوش مصنوعی نسبت داده شود، بلکه مشکل اصلی ناشی از استفاده نسنجیده از این ابزار است. او بیان میکند که روح متن به وسیله نویسنده دمیده میشود و اگر نویسنده تجربه و نگاه خود را در بازنویسی متنهای تولیدی هوش مصنوعی نگذارد، متن بیروح خواهد ماند. عسلی اضافه میکند که تشابه لحن در متون، ناشی از حذف ویرایش سبک نویسنده است و نه نقص در فناوری.
عسلی همچنین به این نکته اشاره میکند که هوش مصنوعی قابلیت تربیت دارد و نویسندگان میتوانند سبک خود را به این ابزار آموزش دهند. این امکان به نویسندگان این اجازه را میدهد که از هوش مصنوعی به عنوان دستیار استفاده کنند و از آن برای سازماندهی نوشتار و پیشنهاد زاویههای جدید بهرهبرداری کنند.
نتیجهگیری و تأکید بر دخالت نویسنده
نگارنده در نوشتن یادداشت خود از هوش مصنوعی برای ساماندهی استدلالها و بهبود ساختار استفاده کرده اما تأکید میکند که نسخه نهایی حاصل بازنویسی و قضاوت شخصی وی است. او به این نتیجه میرسد که میتوان از هوش مصنوعی به عنوان ابزاری قدرتمند در نوشتار استفاده کرد و در عین حال، مسئولیت کامل نسبت به محتوا را بر عهده داشت. به این ترتیب، نبرد اصلی نه میان قلم و هوش مصنوعی، که میان نویسنده مسئول و نویسنده شتابزده است.
بیشتر بخوانید: مرینیت کردن گوشت مرغ با چهار اصل اساسی · رونمایی از دو کاتالیست انقلابی در صنعت نفت و گاز
