فیلم «خانم والده» به کارگردانی ابراهیم عامریان، با ورود به دنیای کمدی، به سرعت در دام عدم انسجام روایت و طراحی ضعیف موقعیت‌ها گرفتار می‌شود. همانطور که وحید سعیدی در نقد خود اشاره کرده، از لحظه‌ای که مقدمه‌چینی فیلم به پایان می‌رسد، مشخص می‌شود که این اثر، مجموعه‌ای از آیتم‌های کمدی ناپخته است که هیچ‌کدام به خوبی پرداخت نشده‌اند.
ساختار ناپخته و فقدان کمدی موقعیت
در «خانم والده»، هر آیتم کمدی به تنهایی برای خنداندن مخاطب تلاش می‌کند، اما بدون پیوستگی منطقی، این تلاش‌ها به نتیجه نمی‌رسند. فیلم به جای ایجاد زنجیره‌ای از واکنش‌ها و پیامدها، به سرعت به سمت آیتم بعدی می‌رود و این گسست در روایت باعث می‌شود که هیچ‌گاه موفق به شکل‌دهی به کمدی موقعیت نشود. در نتیجه، شوخی‌ها به شدت سطحی و ناپایدار می‌شوند.
بیشتر بخوانید: رهبر انقلاب: نهادینه شدن نماز شرط رسیدن به جامعه اسلامی است
نقص در شناخت و تحلیل
نقد دیگری که به این فیلم وارد است، عدم شناخت درست از متن مرجع «مادر» علی حاتمی است. «خانم والده» نتوانسته است ارتباطی روشن با این اثر برقرار کند و تنها به یادآوری نشانه‌هایی از آن بسنده کرده است. این موضوع باعث می‌شود که شوخی‌های فیلم عمق نداشته باشند و بیشتر به تداعی‌های سطحی بدل شود.
رضا عطاران و عباس جمشیدی‌فر، دو بازیگر مطرح این فیلم، در موقعیت‌های کم‌رمق، تلاش می‌کنند تا بار صحنه را به دوش بکشند، اما عدم طراحی مناسب برای شخصیت‌ها، این تلاش‌ها را بی‌ثمر می‌سازد. فیلم به جای خلق موقعیت‌های جدید، از تیپ‌ها و شخصیت‌های معروف استفاده می‌کند و این امر باعث می‌شود که کمدی در آن به شدت ضعیف و ناپایدار باشد.
نتیجه‌گیری و انتقاد از ساختار
به طور کلی، «خانم والده» به عنوان یک فیلم کمدی که قرار است سرگرم کند، در زمینه طراحی موقعیت و روایت ناتوان است. این فیلم حتی در ایجاد خنده‌های ساده نیز ناکام می‌ماند و به جای آن، فقط به مجموعه‌ای از محرک‌های آشنا متکی است. ابراهیم عامریان که همواره در گیشه رکوردشکن بوده، باید در انتخاب آثار خود دقت بیشتری داشته باشد تا رکوردهایش با آثار فاقد کیفیت شکسته نشود.
بیشتر بخوانید: قدیمی‌ترین قرآن در قزاقستان به خط کوفی شناسایی شد · مراسم گرامیداشت روز ملی سینما با حضور همایون اسعدیان برگزار شد
