نوشهر - در حالی که مدیریتهای منطقهای و استانی، "کشاورزی" را به عنوان تنها رکن بقای اکوسیستم و هویت اقتصادی غرب مازندران معرفی میکنند، واقعیتهای میدانی و شاخصهای توسعه حکایت از مسیری متفاوت دارد. سیاستهای "صنعتگریزانه" که با توجیه حفاظت از اراضی کشاورزی اعمال شده، نه تنها به تقویت بنیانهای تولیدی منجر نشده، بلکه به شکلی معکوس، اراضی زراعتی را پیش از آنکه به چرخه صنعت بپیوندند، به حاشیه رانده و در اختیار توسعهطلبهای بیضابطه برای ساخت ویلا قرار داده است.
تضاد میان سیاستها و واقعیتهای میدانی
در سالهای اخیر، تغییرات قابل توجهی در زمینهای کشاورزی مازندران مشاهده شده است. به طور خاص، اراضی زراعی به سرعت در حال تبدیل شدن به ویلاهای لوکس هستند. این تحول به دلیل سیاستهای نادرست و عدم توجه به نیازهای واقعی کشاورزی به وجود آمده است. در حالی که کشاورزی به عنوان پایهگذار اقتصاد این منطقه شناخته میشود، سرمایهگذاریها به سمت پروژههای غیرمولد و ویلاسازی معطوف شده است.
بیشتر بخوانید: مردی که از سیتروئن ۲CV موتورسیکلت ساخت!
پیامدهای اقتصادی و اجتماعی
این روند به شدت بر معیشت کشاورزان تأثیر گذاشته و به بیکاری و ناپایداری اقتصادی دامن زده است. در کنار این، با افزایش ساخت و ساز ویلاها، منابع طبیعی نیز تحت فشار قرار گرفته و اکوسیستمهای منطقه به خطر افتاده است. کشاورزان محلی که سالها به کار خود ادامه میدادند، اکنون در مقابل چالشهای جدیدی قرار گرفتهاند و بسیاری از آنها مجبور به ترک کار خود شدهاند.
با توجه به این شرایط، لازم است که مسئولان به بازنگری در سیاستهای خود پرداخته و بر اهمیت حفظ و توسعه کشاورزی تأکید کنند. در غیر این صورت، آینده اقتصادی و اجتماعی این منطقه با خطرات جدی مواجه خواهد بود. باید تدابیری اتخاذ شود تا اراضی کشاورزی حفظ شوند و به جای ویلاسازی، بر روی تولید و توسعه پایدار سرمایهگذاری شود.
بیشتر بخوانید: ادغام شوراهای عالی؛ دیوان محاسبات بر ساماندهی تأکید کرد · هشدار هواشناسی مازندران: سیل و طوفان در راه است!
