یعقوب آزادهدل، دوچرخهسوار و پژوهشگر شهری، عنوان کرده است که هرچند جنبش «شهر آرام» در واکنش به فرهنگ غذای سریع و فستفود شکل گرفت، اما آنچه شهرهای امروز را بیش از مکدونالد و دیگر غذاهای سریع به سوی شتاب و ناآرامی سوق داده، سرعت جابهجایی است.
تأثیر خودرو بر زندگی شهری
ورود خودرو و گسترش وسایل نقلیه موتوری فقط شیوه رفتوآمد شهروندان را تغییر نداد، بلکه تصور ما از «شهر خوب» و «زندگی بهتر» را نیز دگرگون کرد. سرعت در جابهجایی، در ابتدا وعدهای ساده و جذاب داشت: کاهش زمان سفر و صرفهجویی در وقت شهروندان. اما این تصور به تدریج به یکی از اصول طراحی شهر تبدیل شد.
بیشتر بخوانید: طائب: جانفدا نماد جمهوریت ایران و تابآوری مردم است
با افزایش خودروها و پیشرفت فناوری آنها، خیابانها و بزرگراههای شهری نیز برای حرکت سریعتر طراحی شدند. تعریض خیابانها، ساخت بزرگراههای شهری و توسعه شبکههای عبوری، همگی در خدمت دعوت از سرعت و شتاب در شهر بودند. اما این سرعت لزوماً به کاهش زمان سفر منجر نشد و در بسیاری از موارد، شهروندان را به پیمودن مسافتهای بیشتری دعوت کرد.
ریتم زندگی شهری و سرعت
با ورود خودرو، نهتنها جابهجاییها شتاب گرفت، بلکه سایر ابعاد زندگی نیز بهتدریج به شتاب دعوت شدند: غذای سریع، مصرف سریع، و ارتباطات فوری. این افزایش سرعت در زندگی شهری به نوعی تبدیل به یک ارزش مطلق در طراحی شهر شده است. برخی از شهرها بهتدریج متوجه این تناقض شدهاند و بهجای ساخت بزرگراههای بیشتر، آرامکردن حرکت را در دستور کار قرار دادهاند.
این شهرها از سفرهای کوتاه شهری آغاز کرده و به بازگرداندن پیادهروی به زندگی روزمره و توسعه دوچرخه و دیگر شیوههای غیرموتوری پرداختهاند. این اقدامات اگرچه در نگاه نخست کاهش سرعت به نظر میآیند، اما هدف، بازگرداندن شهر به مقیاس انسان و ایجاد امکان مکث، ماندن و زندگیکردن در فضای شهری است.
یقیناً، برای داشتن زندگی آرامتر، باید کمتر عجله کرد و شاید «شهر آرام» تنها به آرام غذاخوردن مربوط نباشد؛ بلکه به آرام زندگیکردن نیز مرتبط است. اگر شهرهای ناآرام امروز محصول سالها ستایش سرعتاند، باید از جایی آغاز کنیم که شتاب وارد زندگی شهری شد: از سرعت در جابهجایی.
بیشتر بخوانید: معاون وزیر کشور: پرچم عزت ملت ایران به امام عصر(عج) تحویل خواهد شد · مبارزه با فرهنگ خودرو در اروپا: خیابانها به مردم برمیگردند
